Mgławica Oriona

Mgławica Oriona

La Mgławica Oriona Jest to mgławica emisyjna z centrum w kształcie motyla. Leży tuż na południe od konstelacji Oriona i jest dobrze widoczna gołym okiem jako słaba biała plamka pośrodku pasa Oriona.

W tym artykule przedstawimy wszystkie cechy charakterystyczne, pochodzenie i znaczenie Mgławicy Oriona.

Główne cechy

mgławica oriona we wszechświecie

Nazwane ze względu na ich rozproszony kształt, mgławice to ogromne obszary przestrzeni wypełnione materią międzygwiazdową (pył i gaz). Mgławica Oriona została po raz pierwszy opisana przez francuskiego astronoma Nicolasa-Claude'a Fabri de Peiresc w 1610 roku, chociaż starożytne cywilizacje, takie jak Majowie, również rejestrowały podobne obiekty. Niemniej jednak, nie można ustalić, czy w rzeczywistości jest to ta sama Mgławica Oriona.

W rzeczywistości Galileusz o tym nie wspomniał, chociaż wiadomo, że badał ten region przez teleskop i znalazł w nim kilka gwiazd (tzw. Trapez). Ani inni sławni astronomowie starożytności.

Ale ponieważ jest teraz łatwo widoczna gołym okiem, mgławica mogła zostać oświetlona przez narodziny nowych gwiazd. Został skatalogowany przez Charlesa Messiera w 1771 roku jako obiekt M42 i można go również wyszukiwać pod tą nazwą w internetowych i mobilnych aplikacjach astronomicznych.

Z astronomicznego punktu widzenia mgławice takie jak Orion Są ważne, ponieważ gwiazdy nieustannie się tam formują.. To tam, dzięki grawitacji, powstają skupiska materii, które następnie ulegają kondensacji i tworzą zalążki układów gwiezdnych. Wewnątrz mgławicy nieustannie formują się gwiazdy.

Lokalizacja Mgławicy Oriona

galaktyka i mgławica

Mgławica Oriona znajduje się stosunkowo blisko Układu Słonecznego w odległości 500 parseków (1 parsek = 3,2616 lat świetlnych) lub 1270 lat świetlnych. Znajduje się, jak mówimy, w Pasie Oriona, który składa się z trzech jasnych gwiazd w centralnej przekątnej czworobocznej konstelacji.

Trzy gwiazdy to Mintaka, Alnilam i Alnitak, chociaż są one powszechnie znane jako Trzy Marie lub Trzej Mędrcy.

Widziana z Ziemi średnica kątowa (rozmiar kątowy obiektu widzianego z Ziemi) mgławicy na niebie wynosi około 60 minut kątowych. Przeciwnie, Wenus jest łatwo widocznym obiektem, którego rozmiary wahają się od 10 do 63 minut kątowych w zależności od epoki, ale wydaje się jaśniejsza ze względu na bliskość.

Możesz zorientować się w wielkości mgławicy i jej prawdziwej jasności, porównując odległość: 1270 lat świetlnych = 1,2 x 1016 km, podczas gdy Wenus znajduje się zaledwie 40 x 106 km od Ziemi.

Jak obserwować Mgławicę Oriona?

gwiazdozbiór

Mgławica Oriona jest mgławicą emisyjną, co oznacza, że ​​emituje światło w zakresie światła widzialnego. Jest widoczny na wschodzie już od wschodu słońca w lipcu, ale najlepszy czas na jego obserwację to zima na półkuli północnej lub lato na półkuli południowej.

Widoczne gołym okiem, jeśli niebo jest ciemne i czyste. Chociaż jest to z pewnością widoczne z dużych miast, najlepiej trzymać się jak najdalej od zanieczyszczenia światłem. Przez lornetkę lub mały teleskop mgławica wygląda jak mała perłowa plamka, chociaż czasami można dostrzec lekki różowawy odcień. Nie jest to najczęstsze, ponieważ oko nie jest tak wrażliwe na kolor jak klisza fotograficzna.

Wymaga to większych teleskopów lub robienia zdjęć z długim czasem naświetlania, które często są również przetwarzane w celu wydobycia szczegółów.

Mimo to, nawet z samą lornetką, mgławica jest zdumiewająco pięknym obrazem, nie mówiąc już o rodzących się w niej gwiazdach w tej właśnie chwili.

Jak wspomniano powyżej, znalezienie mgławicy jest łatwe, ponieważ Orion jest jednym z najbardziej znanych konstelacji. Podobnie aplikacje takie jak Sky Map od razu pokażą Ci, gdzie jesteś. Dzięki nowoczesnym teleskopom możesz zaprogramować wyszukiwanie tak, aby automatycznie ustawiało ostrość i pozycjonowało w nim trapez.

Odkrycie i pochodzenie

Według wielu źródeł starożytni Majowie zauważyli region ciała niebieskiego, w którym znajduje się ta mgławica, który nazwali Xibalbá. Według jego wyobraźni obłok gazu dowodził istnienia pieca stworzenia.

Mgławica Oriona została odkryta przez Zachód w 1610 r. przez Francuza Nicolasa-Claude'a Fabri de Peiresca i jezuickiego astronoma Cysatus de Lucerne w 1618 r. Znacznie później została włączona do Katalogu astronomicznego Charlesa Messiera w 1771 r., co odpowiada nazwie M42.

Dzięki spektroskopii Williama Hugginsa, jego niewyraźną sygnaturę odkryto dopiero w 1865 roku, aw 1880 roku została opublikowana jego pierwsza astrofotografia, autorstwa Henry'ego Drapera. Pierwsza bezpośrednia obserwacja mgławicy pochodziła z Kosmicznego Teleskopu Hubble'a w 1993 roku, a dzięki niemu (i wielu kolejnym obserwacjom) wykonano nawet późniejsze modele 3D.

Kolory Mgławicy Oriona

Gołym okiem mgławica wydaje się biała, ale czasami, w odpowiednich warunkach, ludzkie oko może wykryć lekki różowawy odcień. Prawdziwe kolory są widoczne na zdjęciach wykonanych przy długich czasach naświetlania i pochodzą z energii uwalnianej przez wzbudzone cząsteczki gazu.

W rzeczywistości temperatura gwiazd wewnątrz mgławicy wynosi około 25.000 XNUMX K. W rezultacie mogą emitować wystarczającą ilość promieniowania ultrafioletowego, aby zjonizować wodór, który jest głównym składnikiem regionu.

Połączenie długości fal (czerwonej, niebieskiej i fioletowej) emitowanych przez wzbudzenie cząsteczek gazu daje charakterystyczny różowy kolor. Niektóre obrazy pokazują również zielone obszary, odpowiadające różnym przemianom energii, które mogą wystąpić tylko w miejscach o warunkach fizycznych mgławicy.

Mgławica Oriona ma ogromne znaczenie astronomiczne ze względu na wysoką aktywność jej gwiazd. Zawiera dużą liczbę formujących się w nim gwiazd, zwanych protogwiazdami.

Ponieważ jest to bardzo krótki etap w życiu gwiazdy, znalezienie protogwiazd do zbadania nie jest łatwe. A ponieważ Mgławica Oriona znajduje się tak daleko od płaszczyzny Drogi Mlecznej, to, co zawiera, niełatwo pomylić z innymi ciałami niebieskimi. Z tych wszystkich powodów jest wyczerpująco badany przez astronomów i astrofizyków.

Mam nadzieję, że dzięki tym informacjom dowiesz się więcej o Mgławicy Oriona i jej charakterystyce.


Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.

Bądź pierwszym który skomentuje

Zostaw swój komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

*

*

  1. Odpowiedzialny za dane: Miguel Ángel Gatón
  2. Cel danych: kontrola spamu, zarządzanie komentarzami.
  3. Legitymacja: Twoja zgoda
  4. Przekazywanie danych: Dane nie będą przekazywane stronom trzecim, z wyjątkiem obowiązku prawnego.
  5. Przechowywanie danych: baza danych hostowana przez Occentus Networks (UE)
  6. Prawa: w dowolnym momencie możesz ograniczyć, odzyskać i usunąć swoje dane.