Litosfera

Litosfera

Jak widzieliśmy w artykule na temat wewnętrzne warstwy Ziemiistnieją cztery podsystemy naziemne: Atmosfera, biosfera, hydrosfera i geosfera. W geosferze znajdujemy różne warstwy, z których składa się nasza planeta. Istota ludzka próbowała pogłębiać za pomocą sond, aby móc badać, co jest pod naszymi stopami. Jednak udało nam się wjechać tylko na kilka kilometrów. Z jabłka rozdarliśmy tylko jego cienką skórkę.

Aby zbadać resztę wnętrza Ziemi, musimy użyć metod pośrednich. W ten sposób możliwe było uzyskanie dwóch modeli wyjaśniających formowanie się warstw Ziemi zgodnie ze składem materiałów i następującą dynamiką. Z jednej strony mamy model statyczny, w którym warstwy Ziemi składają się z: Skórka, płaszcz i rdzeń. Z drugiej strony mamy model dynamiczny, którego warstwy Ziemi to: Litosfera, astenosfera, mezosfera i endosfera.

Model statyczny

Przeglądając nieco model statyczny, stwierdzamy, że skorupa ziemska jest podzielona kontynentalna i oceaniczna. Skorupa kontynentalna zawiera materiały o różnym składzie i wieku, a skorupa oceaniczna jest nieco bardziej jednorodna i młodsza.

Mamy również płaszcz ziemski, który jest znacznie bardziej jednolity, w którym istnieją prądy konwekcyjne. I wreszcie jądro Ziemi, złożone z żelaza i niklu, charakteryzujące się dużą gęstością i temperaturą.

Model dynamiczny

Skoncentrujemy się na modelu dynamicznym. Jak wspomnieliśmy wcześniej, zgodnie z modelem dynamicznym warstwy Ziemi to litosfera, astenosfera, mezosfera i endosfera. Dzisiaj porozmawiamy bardziej szczegółowo o litosferze.

dynamiczny i statyczny model wewnętrznych warstw ziemi

Źródło: https://tectonicadeplacasprimeroc.wikispaces.com/02.+MODEL+EST%C3%81TICO+DEL+INTERIOR+DEL+INTERIOR+DE+LA+TERRA

litosfera

Litosfera jest utworzona przez to, czym byłaby w modelu statycznym Skorupa ziemska i płaszcz zewnętrzny. Jego konstrukcja jest dość sztywna i ma grubość około 100 km. Wiadomo o jego sztywności na takich głębokościach, ponieważ prędkość fal sejsmicznych stale rośnie w funkcji głębokości.

W litosferze temperatura i ciśnienie osiągają wartości, które pozwalają skałom stopić się w niektórych punktach.

W zależności od rodzaju skorupy, jaką zawiera litosfera, wyróżniamy dwa typy:

  • Litosfera kontynentalna: Jest to litosfera utworzona przez skorupę kontynentalną i zewnętrzną część płaszcza Ziemi. W nim są kontynenty, systemy górskie itp. Miąższość wynosi tylko około 120 km i jest w starszym wieku geologicznym, ponieważ są tam skały ma ponad 3.800 lat.
  • Litosfera oceaniczna: jest utworzona przez skorupę oceaniczną i zewnętrzny płaszcz ziemi. Tworzą dno oceanu i są cieńsze niż litosfera kontynentalna. Jego grubość wynosi 65 km. Składa się głównie z bazaltów i występują w nim grzbiety oceaniczne. Są to pasma górskie na dnie oceanu, w których miąższość wynosi zaledwie 7 km.
Litosfera kontynentalna i oceaniczna

Źródło: http://www.aula2005.com/html/cn1eso/04lalitosfera/04lalitosferaes.htm

Litosfera spoczywa na astenosferze, która zawiera resztę zewnętrznego płaszcza Ziemi. Litosfera jest podzielona na różne płyty litosferyczne lub tektoniczne, które poruszają się w sposób ciągły.

Teoria dryfu kontynentalnego

Do początku XX wieku zjawiska ziemskie, takie jak wulkany, trzęsienia ziemi i fałdy, były faktami, które nie miały wytłumaczenia. Nie sposób było wyjaśnić kształtu kontynentów, powstawania łańcuchów i gór itp. Od 1910 roku dzięki niemieckiemu geologowi Alfred Wegener, który zaproponował teorię dryfu kontynentalnego, można było wyjaśnić i odnieść wszystkie te koncepcje i idee.

Teoria została zaproponowana w 1912 r. I przyjęta w 1915 r. Wegener na podstawie różnych testów wysunął hipotezę, że kontynenty są w ruchu.

  • Badania geologiczne. Oparto je na korelacji między strukturami geologicznymi po obu stronach Atlantyku. To znaczy, jak kontynenty wydają się do siebie pasować, odkąd kiedyś były razem. Pangea była nazywana globalnym kontynentem, który kiedyś był zjednoczony i był domem dla wszystkich gatunków flory i fauny na planecie.
Geologiczne dowody dryfowania kontynentów

Kontynenty pasują do siebie. Źródło: http://recursos.cnice.mec.es/biosfera/alumno/4ESO/MedioNatural1I/contente2.htm

  • Dowody paleontologiczne. Testy te analizowały obecność bardzo podobnej kopalnej flory i fauny na obszarach kontynentalnych, które są obecnie oddzielone oceanami.
Paleontologiczne dowody dryfu kontynentów

Źródło :: http://www.geologia.unam.mx:8080/igl/index.php/difusion-y-divulgacion/temas-selectos/568-la-teoria-de-la-tectonica-de-placas-y - dryf-kontynentalny

  • Dowody paleoklimatyczne. Testy te dotyczyły lokalizacji skał, które charakteryzowały się odmiennymi warunkami klimatycznymi niż miejsce, w którym obecnie przebywają.

Początkowo takie podejście do dryfu kontynentalnego zostało odrzucone przez społeczność naukową, ponieważ brakowało mu mechanizmu wyjaśniania ruchu kontynentów. Jaka siła poruszyła kontynenty? Wegener próbował to wyjaśnić, mówiąc, że kontynenty poruszały się ze względu na różnice w gęstości, a kontynenty, jako mniej gęste, ślizgały się jak dywan po podłodze w pokoju. To zostało odrzucone przez wielkich siła tarcia to istnieje.

Teoria tektoniki płyt

Teoria tektoniki płyt została zaproponowana wraz ze wszystkimi danymi w 1968 roku przez społeczność naukową. W nim litosfera jest górną sztywną warstwą Ziemi (skorupa i płaszcz zewnętrzny) i jest podzielona na fragmenty zwane talerze które są w ruchu. Płytki zmieniają się pod względem wielkości i kształtu, a nawet mogą zniknąć. Kontynenty są na tych płytach i przez nie przemieszczają się prądy konwekcyjne płaszcza ziemskiego. Granice płyt występują tam, gdzie zachodzą ruchy sejsmiczne i procesy geologiczne. Dolna granica płyty jest termiczna. Zderzenia płyt są tym, co generuje fałdy, uskoki i trzęsienia ziemi. Aby wyjaśnić ruch płyt, zaproponowano różne ruchy. Gdy płyty się poruszają, na granicach między nimi mogą wystąpić trzy rodzaje naprężeń, które powodują trzy różne typy krawędzi.

  • Rozbieżne krawędzie lub ograniczenia konstrukcyjne: Są to obszary, w których występują naprężenia rozciągające, które mają tendencję do rozdzielania płyt. Obszarem granic budowy są grzbiety oceaniczne. Dno oceanu rozszerza się od 5 do 20 cm rocznie i występuje wewnętrzny przepływ ciepła. Aktywność sejsmiczna występuje na głębokości około 70 km.
  • Zbieżne krawędzie lub destrukcyjne granice: Występują między płytami zwróconymi do siebie siłami ściskającymi. Cieńsza i gęstsza płyta zanurza się pod drugą i wchodzi w płaszcz. Nazywa się je strefami subdukcji. W wyniku tego powstają orogeny i łuki wyspowe. Istnieje kilka typów zbiegających się krawędzi w zależności od aktywności płyt:
    • Zderzenie litosfery oceanicznej i kontynentalnej: Płyta oceaniczna to ta, która przechodzi pod powierzchnię kontynentu. Kiedy tak się dzieje, dochodzi do powstania rowu oceanicznego, wielkiej aktywności sejsmicznej, dużej aktywności termicznej i powstania nowych łańcuchów orogenicznych.
    • Zderzenie litosfery oceanicznej i oceanicznej: Kiedy taka sytuacja ma miejsce, generowany jest rów oceaniczny i podwodna aktywność wulkaniczna.
    • Zderzenie litosfery kontynentalnej i kontynentalnej: Powoduje to zamknięcie oceanu, który je oddzielił i powstanie wielkiego orogenicznego pasma górskiego. W ten sposób powstały Himalaje.
  • Neutralne krawędzie lub naprężenia ścinające: Są to obszary, w których zachodzi relacja między dwiema płytami z powodu sił ścinających wynikających z bocznych przemieszczeń między nimi. Dlatego ani litosfera nie jest tworzona ani niszczona. Uskoki przekształcające są związane z naprężeniami ścinającymi, w których płyty poruszają się w przeciwnych kierunkach i powodują dużą serię trzęsień ziemi.
Konstruktywne lub rozbieżne, destrukcyjne lub zbieżne krawędzie tektoniki płyt

Źródło: http://www.slideshare.net/aimorales/lmites-12537872?smtNoRedir=1

Istnieje siła napędowa spowodowana ciepłem zmagazynowanym wewnątrz Ziemi, energia cieplna tego zmagazynowanego ciepła jest zamieniana na energię mechaniczną przez prądy konwekcyjne w płaszczu. Płaszcz ma zdolność płynięcia z małą prędkością (1 cm / rok). Dlatego ruch kontynentów nie jest doceniany w ludzkiej skali.

Płyty litosferyczne na Ziemi

Płyta euroazjatycka

Region na wschód od grzbietu atlantyckiego. Obejmuje dno morskie na wschód od grzbietu atlantyckiego, Europę i większość Azji do archipelagu Japonii. W swojej strefie oceanicznej ma rozbieżny kontakt z płytą północnoamerykańską, na południu zderza się z płytą afrykańską (w konsekwencji powstały Alpy), a na wschodzie z płytą Pacyfiku i Filipin. Obszar ten ze względu na swoją dużą aktywność jest częścią pierścienia ognia Pacyfiku.

Talerze z orzechów kokosowych i karaibskich

Te dwie małe płyty oceaniczne znajdują się między Ameryką Północną a Ameryką Południową.

Spokojny talerz

Jest to ogromna płyta oceaniczna, która styka się z ośmioma innymi. Niszczycielskie granice znajdują się na jej obrzeżach, które tworzą pierścień ognia na Pacyfiku.

Płyta Indica

Obejmuje Indie, Nową Zelandię, Australię i odpowiednią część oceanu. Jego zderzenie z płytą euroazjatycką spowodowało powstanie Himalajów.

Płyta antarktyczna

Duża płyta, która tworzy rozbieżne granice, z którymi się styka.

Płyta Ameryki Południowej

Duża płyta z zbieżną granicą w jej zachodniej strefie, bardzo aktywna sejsmicznie i wulkanicznie.

Płyta Nazca

Oceaniczny. Jego kolizja z płytą południowoamerykańską zapoczątkowała Andy.

Filipińska tablica rejestracyjna

Jest oceaniczna i jedna z najmniejszych, otoczona jest zbieżnymi granicami, związanymi z falami subdukcji, z rowami oceanicznymi i łukami wysp.

Płyta północnoamerykańska

W swojej zachodniej strefie styka się z płytą Pacyfiku. Jest to związane ze słynnym uskokiem San Andrés (Kalifornia), uskokiem transformującym, który jest również uważany za część pasa przeciwpożarowego.

Talerz afrykański

Talerz mieszany. W jego zachodniej granicy następuje ekspansja oceanu. Na północy, zderzając się z płytą euroazjatycką, utworzył Morze Śródziemne i Alpy. W nim następuje stopniowe otwieranie się szczeliny, która podzieli Afrykę na dwie części.

Talerz arabski

Mały talerz na zachodnim krańcu, z którego otwiera się najnowszy ocean, Morze Czerwone.

Płytki litosferyczne

Źródło: https://biogeo-entretodos.wikispaces.com/Tect%C3%B3nica+de+placas


Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.

Bądź pierwszym który skomentuje

Zostaw swój komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

*

*

  1. Odpowiedzialny za dane: Miguel Ángel Gatón
  2. Cel danych: kontrola spamu, zarządzanie komentarzami.
  3. Legitymacja: Twoja zgoda
  4. Przekazywanie danych: Dane nie będą przekazywane stronom trzecim, z wyjątkiem obowiązku prawnego.
  5. Przechowywanie danych: baza danych hostowana przez Occentus Networks (UE)
  6. Prawa: w dowolnym momencie możesz ograniczyć, odzyskać i usunąć swoje dane.